De dikzak in jou

Bijna iedereen heeft er een. Een duiveltje dat rond je hoofd fladdert en je ongewild advies in de oren fluistert:

“Te veel vet in die taart? Onzin, van Dr. Oetker mag het!

“Je bent toch niet zo gek dat je na een dag hard werken nog gaat sporten? Het record bankhangen moet verbroken worden vanavond!

“Je hebt toch hard gesport? Dan verdien je die chips!”

Dit duiveltje wil jou zo vet mogelijk hebben. Zijn beweegredenen zijn even duister als de ziel van de bedenker van burpees. Hij is onverbiddelijk. Hij zal niet rusten voor je niet meer naar het strand kunt zonder door Greenpeace de zee in geduwd te worden.

Het duurt vaak even voor dit duiveltje wakker geworden is. Wanneer de dag begonnen is, rust hij. Hij bereidt zich voor op zijn taak. Je begint de dag vaak namelijk vol goede voornemens. Maar naarmate de dag vordert en je baan je met elk verstrijkend uur van meer van je mentale energie berooft, openen twee geniepige, kleine varkensoogjes in het duister. Dit is het moment waarop hij gewacht heeft. Je bent zwak. Je plan van vanochtend, om na je werk te gaan sporten en vervolgens een salade en een smoothiebowl te maken, voelt alsof het door iemand anders, in een ver verleden gemaakt is. Het lijkt alsof er een mist is op komen zetten tussen jou en je goede voornemens van die ochtend, die steeds dikker wordt. Dit is het moment waarop het sinistere gefluister begint:

“Een salade maken kost veel te veel tijd, daar heb je nu echt geen zin in! Je bent trouwens toch geen konijn?! De snackbar is open, binnen een paar minuten heb je een heerlijk frietje oorlog met een goulashkroket voor je staan. Er is trouwens een nieuw seizoen van Daredevil uit! Dat sporten komt morgen wel.”

Dit fladderende misbaksel kan zich als geen ander vermommen. Hij doet zich vaak voor als een engeltje, dat het beste met je voor heeft. Wanneer jij een knieblessure hebt gehad en je wilt sporten in de avond, zal hij proberen misbruik te maken van je angst voor een herhaling van deze blessure. Er zijn bijna altijd mogelijkheden om je blessures te ontzien tijdens een training. Het duiveltje is daar echter niet in geïnteresseerd. Deze angst voor blessures, is als een wond met een korstje erop. Onze gluiperige, kleine fladderaar zal net zo lang aan dit korstje krabben tot de wond ettert en bloedt en jij toch thuisblijft.

Deze kleine bokkepoot is niet te onderschatten. Hij kent jou en je zwakheden door en door. Hij weet dat je een zwak hebt voor een Harry Potter marathon onder het genot van chocolade pepernoten. Elke keer wanneer jij met een glas citroenwater in de hand een Harry Potter film aan het kijken bent, kruipt de dikzak in jou uit de schaduwen tevoorschijn. Hij sluipt ongemerkt naderbij en dan beginnen de fluisteringen weer:

“Dit zou zo veel beter zijn met een zak chocolade pepernoten. Vooral die witte, bewaar die pure maar voor later. De winkel is nog open. Waar wacht je nog op?!”

We kennen onze vijand nu. We hebben zijn gefluister gehoord en zijn klauwen gevoeld. Kennis van zijn bestaan is echter niet voldoende. Hoe verslaan we dit ondermaatse gedrocht? In het volgende blogbericht ga ik in op enkele tactieken die je kunt gebruiken om deze kwelgeest het leven zuur te maken.

2 gedachten over “De dikzak in jou”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.